Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Happy ρυτίδα Day !

                     
Σε αυτά τα γενέθλια υποσχέθηκα να μη θρηνήσω άλλο ένα χρόνο χαμένης νιότης. Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά κάνω ένα μίνι απολογισμό για τα πεθαμένα κύτταρα της χρονιά που πέρασε.
                             
Υπήρξε καμία εξέλιξη ή μείναμε στα ίδια? Τα έκανα όλα κατά το δοκούν ή πάλι μετέθεσα πράγματα    για του χρόνου?
   Φέτος επηρεασμένη από τη γενικότερη σαπίλα στα πρόσωπα των ανθρώπων και την αέναη ανασφάλεια που βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας, είπα να πάμε κόντρα στο ρεύμα. Δηλαδή  να γίνει απολογισμός σε ότι κερδήθηκε. Εντάξει κάποια λάθη του παρελθόντος επαναλήφθηκαν δεν λέμε και ναι κάποιες επιλογές που γίνανε ήτανε για μούντζα από τους θεατές αν παίζαμε σε ταινία. Πάντα θα συμβαίνουν αυτά όσα χρόνια και αν περάσουν νομίζω.
  Τρίπτυχο της χρονιάς είναι for sure γέλιο -χαβαλές- τρέλλα. Άνθρωποι πέρασαν αρκετοί φέρνοντας μαζί τους στιγμές γέλιου αλλά και δράματος. 
Κάποιοι μείναν, κάποιοι φύγαν, άλλους έδιωξα και άλλοι έδιωξαν.Έτσι πάνε αυτά. Σημασία έχει ότι ακόμα και μέσα από τα αρνητικά κερδίσαμε και οι δυο πλευρές πάντα. Εμπειρία και ωριμότητα το λένε οι μεγάλοι.
   Τι να σας πω.. Αυτά δεν είναι και χειροπιαστά να τα βλέπεις όπως μια πρώτη ρυτίδα ή την έλλειψη αντοχής στα ξενύχτια.

Άντε και του χρόνου με καμιά άσπρη τρίχα..
Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας και όσοι δεν με θυμηθήκατε σας κρατάω μούτρα μέχρι τη χώρα του ποτέ..


    
http://www.youtube.com/watch?v=wNx9IsAtznw

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

     Μια φορά ραγιάς , για πάντα ραγιάς ;

Έχουμε χούντα ; Σοβαρά μιλάς ; Πού ;
Γύρω μας βλέπουμε ανθρώπους που ζουν ελεύθεροι μέσα στην άγνοια τους και στην δυστυχία τους.

Είναι η άγνοια ευτυχία ;
Αυτό το ερώτημα προσωπικά δεν έχω καταφέρει να το απαντήσω..

Μεγάλο  πλήγμα που λέτε για τον ελληνικό λαό το αντισυνταγματικό κλείσιμο της ΕΡΤ.
Μα είμαστε σοβαροί ; Τη σημαία καίμε ακόμα ; 
Αφήστε το πανί και πιάστε το μπακαλοτέφτερο που είναι το Σύνταγμα μας σήμερα. Ας το κάψουμε τουλάχιστον να δείξουμε την πραγματική αξία που έχει για το λαό σήμερα.
Η ιστορία όμως του έθνους ,της χώρας ,της Ελλάδος ;

Σκάστε!

Ποιά ιστορία; Για ποιά Ελλάδα αγωνιζόμαστε; 

Για ποιά πατρίδα ;

Βαρέθηκα να ακούω ανιστόριτους ανθρώπους να ζητούν να υπερασπιστούν μια χώρα, την οποία την οποία δεν γνωρίζουν. Μιλάμε για μια Ακρόπολη  και τα μάρμαρα της που τα θέλουμε πίσω, την ώρα που δεν γνωρίζουμε ούτε οι μισοί , πως αυτό το κτίριο ήταν ο Παρθενώνας. Η λέξη Ακρόπολη προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων άκρος και πόλις και κυριολεκτικά σημαίνει πόλη στην άκρη.
Αλλά μαθαίνουμε την  ιστορία της Τουρκίας. Σουλειμάν είναι αυτός.
Τάχα είδαμε και στηρίξαμε τα γεγονότα στην Πλατεία Ταξίμ.
Οι 'απολίτιστοι' Τούρκοι εξεγέρθηκαν που λέτε. Δεν βλέπουν μόνο Φατμαγκιούλ.

Αχ.. Η ΕΡΤ και η ιστορία της..
Συμπολίτες και νεο-άνεργοι της ΕΡΤ και εμείς όταν απολυθήκαμε νιώσαμε το ίδιο. Όμως σε σχέση με εσάς δεν είχαμε τη δύναμη της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου.
Ρουθούνι δεν είχε ανοίξει ως σήμερα. Το δικό μας στις πορείες ως τώρα άνοιγε ,αλλά το παίξατε το παιχνιδάκι σας δείχνοντας τα δικά σας πλάνα που βόλευαν τα αφεντικά σας.

Δεχόμασταν στην πλειοψηφία μας αβίαστα, ότι μας λέτε την αλήθεια στις ειδήσεις σας. Φταίμε και εμείς που απορούμε τώρα για ότι συμβαίνει. Κοινοποιήσεις ενός λαού στο fb. Έτσι αγωνιζόμαστε ακόμα και τώρα, πάντα όμως στο πλευρό του συνανθρώπου.
Ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει φίλε μου Έλληνα. 
Σοκάρεσε για την έλλειψη της Eurovision από την τηλεόρασή σου. Γιατί μεταξύ μας δεν είχε και τρομερά νούμερα η ΕΡΤ, εκτός από τους αγώνες και τα κιτσαριά.
Ακόμα μια κλασική περίπτωση ελληναρά και αυτό. Αν δεν έρθει η συμφορά σπίτι μας δεν κινούμε δαχτυλάκι.

Τίποτα δεν θα κάνουμε. Θα κρατήσει και αυτό μέχρι να πάμε στις κάλπες. Εκεί θα μας αποδείξουμε για ακόμα μια φορά πόσο ραγιάδες είμαστε.
Γι'αυτό ας πιούμε και πιούμε, να ξεχάσουμε την πραγματικότητα που μας φτιάξανε αλλά διατηρούμε ακόμα. Είναι μεγάλη τέχνη να φτιάχνουμε τη δυστυχία μας μόνοι μας. Χρόνια τώρα το κάνουμε με επιτυχία.
Ας ξυπνήσουμε αποτασσόμενοι την ημιμάθειά μας, κυνηγώντας μια ουσιαστική δύναμη.
Τη δύναμη της γνώσης. Δεν μπορούν να μας την πάρουν  και είναι το μοναδικό μας όπλο αυτή την ώρα.



(Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα).
                                                                                                       Νίκος Καζαντζάκης



Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Dum spiro spero

Είναι κάποιες στιγμές στη ζώη κάθε ανθρώπου που νιώθει σαν σε φάκα. Η χειρότερη μορφή της ίσως είναι το ίδιο το μυαλό. Σκέψεις, σκέψεις, κοιμάσαι κι'άλλες σκέψεις.. Όνειρα.
Όνειρα! Τα είχα ξεχάσει μέρες τώρα.
Μπλοκαρισμένος/η σε προσωπικούς θεούς και δαίμονες ψάχνω ένα χέρι βοηθείας να με καθοδηγήσει, εξηγήσει, δείξει, δώσει μια ελπίδα. Κοίταξα, έψαξα, ρώτησα. Κανείς ;
Όλοι οι 20-30 μπλεγμένοι στον προσωπικό τους λαβύρινθο προσπαθούν με ανάκατα συναισθήματα να βρουν τη λύση στην δική τους εξίσωση που λέγεται ζωή.
Από πότε έγινε τόσο βαρύ φορτίο η ζωή ;
Περπατάμε αγέλαστοι νέοι φοβισμένοι για ένα αύριο αβέβαιο. Μας κόβουν τα φτερά σε κάθε ουτοπική μας σκέψη. Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς θα θυμηθώ..
Σπουδάσαμε γίναμε καλοί γιοί και κόρες. Κολλήσαμε πτυχία αλλά και όνειρα στον τοίχο, να τα κοιτάμε αναπολώντας όχι τη γνώση αλλά την ευτυχία των φοιτητικών μας χρόνων. Πλέον να μεταφράζονται όλα αυτά σαν χαρτιά, μόρια, βαθμοί και αριθμοί. Τα τελευταία δε να απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα μας. Διότι οι μισθοί μας δεν ανταποκρίνονται σε αυτή.
Το μόνο λάθος που κάνουμε είναι να απογοητευόμαστε και να αποκλίνουμε από τα θέλω μας.   Κουστουμαρισμένοι συγχρόνως κομφορμισμένοι σε κουτάκια που δεν διαλέξαμε πολλές φορές, κτίζουμε σαν σε κινούμενη άμμο. Μας έχουν πείσει πως δεν είναι. Μας έχουν φτιάξει με το πρέπει. Έτσι χρυσόνουμε ψυχαναλυτές και ψυχιάτρους να μας βρίσκουν συμπλέγματα και σύνδρομα από τη χώρα του Ποτέ.

 Και ακούμε τη γενιά των γονιών μας, γιατί αυτοί έψαξαν, ξέρουν..

 Γίνονται πολλές προσπάθειες από αλλαφροίσκιωτους για το σύστημα νέους. Κολλεκτίβες, εθελοντισμός , σύλλογοι, καταλήψεις προωθούν μια θετική πλευρά στη σαπίλα του σήμερα. Τα λεφτά δεν είναι το παν. Τα ψάχνουμε, τα κυνηγάμε και κλαίμε όταν τα χάνουμε. Δηλαδή στα 5 δευτερόλεπτα πριν φύγουμε το κυνήγι του χρήματος θα θυμόμαστε ;

Ας σπάσουμε τα δεσμά που μας έδωσαν και ας χτίσουμε την προσωπική μας ουτοπία σε κάτι δικό μας. Παίρνουμε το ρίσκο και την ευθύνη για τις επιλογές μας. Δεν έχει σωστό και λάθος.

Πρώτη λήψη βγαίνεις , δεν έχει δεύτερη..
Έχει ζεις δεν ζεις.

Υ.Γ. Θα γράψω κάτι που είδα από ένα φίλο και μου άρεσε :
       Στο τέλος , όλα θα πάνε καλά...
      Αν δεν πάνε καλα...τότε δεν είναι το τέλος.

   Θα συμπληρώσω, ότι όλοι προσπαθούμε να φτάσουμε στην αρετή της υπομονής, το είπε και ο Αριστοτέλης   άλλωστε.. Είδομεν

*dum spiro spero < ο λατινικός σύνδεσμος dum (εν όσω, όσο) το λατινικό ρήμα spiro (αναπνέω) στο πρώτο πρόσωπο, το λατινικό ρήμα spero (ελπίζω)

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Το παρακάτω κείμενο ανήκει στο φίλο Νικόλα. Πήρα λοιπόν την απόφαση να το δημοσιεύσω μέσα από το blog μας γιατί πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσει ακόμα περισσότερος κόσμος. 

Καλή σας ανάγνωση!


Πραγματικά ήλπιζα να μην έχεις κοιμηθεί/βγει από το net. 
Είχα μια πολ
ύ μικρή ελπίδα πως κάτι θα γινόταν και με μια πολύ μικρή διαφορά δε θα περνούσαν τα μέτρα.
Νιώθω τεράστια απογοήτευση και αγανάκτιση.
Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να αγοράζουμε όσο περισσότερα μπορούσαμε και τώρα ζούμε με Lacoste της πάλαι ποτέ ευμάρειάς μας που ντρεπόμαστε να φορέσουμε. Είχαμε άλλη συσκευή κινητού ανά εξάμηνο, άλλο gadget να μας καλύπτει την όποια υστεροφημία για το τίποτά μας και τώρα ξεσκονίζουμε και συντηρούμε τα πιο γερά που μας έμειναν. Κρίναμε τους ανθρώπους με βάση τα ρούχα και το πόσο γαμάτοι μπορεί να είναι με τα μπουκάλια που ανοίγουν και τώρα ψάχνουμε τον καφέ του €1 σε κάποιο έστω λίγο ποιοτικό περιβάλλον.
Όταν η κρίση έφτασε και σε εμάς, το είδαμε ρομαντικά. Σύσφιξη ανθρώπινων σχέσεων, ανακατάταξη αξιών, ορθολογισμός και αναγκαίο κακό για να βγούμε καλύτεροι άνθρωποι, με περισσότερο πνεύμα και λιγότερη ύλη.
Όσο και αν δυσκόλευε η φάση, επιμέναμε με πρωτοβουλίες πωλητών, διοργανώσεις, εκθέσεις, πολιτισμό και νιώθαμε καλύτεροι από μια μάζα μεσήλικων που έχουν προ δεκαετίας παρατήσει τα όπλα. Εμείς δε θα κάναμε τα ίδια λάθη.
Καθημερινά τα δικαιώματά μας λιγοστεύουν όχι μόνο στα εργασιακά αλλά και στα ανθρώπινα. Το ότι υπάρχει λογοκρισία, γίνονται επιθέσεις, κυκλοφορούν τραμπούκοι με σβάστιγκες χωρίς να τους λιντσάρει κανείς μπας και με δυο ανάποδες κουνηθεί ο όποιος εγκέφαλός τους μες στη γκλάβα τους είναι πράγματα που τα δεχόμαστε σαν σημεία των καιρών. Τα έχουμε οικειοποιηθεί. Χαλιέμαι.
Μετά το αποψινό, δεν μπορώ να έχω πια καμία ελπίδα για πνεύμα ομόνοιας μεταξύ του λαού. Είναι 200.000 πανευρωπαϊκά, είμαστε κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια και στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου, χωρίς να βλέπουμε τα πανευρωπαϊκά κοινά, παρ'όλη τη γαμάτη τεχνολογία του δυτικού "πολιτισμού" μας χωρίς να επικοινωνούμε και δεν πάμε να τους ρίξουμε. Σύντομα θα αρχίσουν να πέφτουν οι άνθρωποι και όχι από αυτοκτονίες. Αυτή την εντύπωση έχω και θέλω να πιστεύω πως είναι λανθασμένη. Δε θα είναι άτομα που έχουν άλλο χρώμα και μυρωδιά ανατολής μόνο. Άνθρωποι όπως εσύ, εγώ, ο πιο αριστερός σου γείτονας και η κοπέλα που λέει τα πιστεύω της φωναχτά. Όχι πως έχω πολλές ελπίδες να μάθω την αληθεια.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Βλαχομπαρόκ

 Καλοκαιρινό βράδυ σπίτι. Τάσεις αυτοκτονίας ; 
Απλή βαρεμάρα για στυλάκια, τυπάκια, κουτάκια, μπαράκια και όλα αυτά δεν μπορώ να τα χειριστώ για απόψε- όπως θα το περιέγραφε ένα επεισόδιο σε σειρά του Παπακαλιάτη.
Θα με ξεμπροστιάσω και θα παραδεχθώ ότι παρακολούθησα τα MAD Music Awards εναλλασσόμενα με την ομιλία στη Βουλή. Η πολύ τσιχλόφουσκα στο μουσικό event έσβηνε με την αρκετή ναφθαλίνη στο λόγο αρκετών πολιτικών..
Με αφορμή αυτό το συνδυασμό, σκέφτηκα την τελευταία φορά που ήπια τον καφέ μου σε στενάκι στο κέντρο της πόλης. Πασαρέλα εκκεντρισμού με κακογουστιά. Η πλειοψηφία των ανδρών αποτρίχωση, να βλέπεις το πόδι και να θέλεις να ζητήσεις το τηλέφωνο του κέντρου αισθητικής τους. 
Ούσα αρκετά άσχετη από την τρέχουσα μόδα, ενημερώθηκα πλήρως πώς το hipsterάδικο γυαλί έδωσε τη θέση του σε αυτό του ηλίου με καθρέφτη στις αποχρώσεις του ματιού της μύγας. Η τύφλωση βέβαια επήλθε με τα παπούτσια σε φλούο αποχρώσεις. Σαν τις πυγολαμπίδες ολόκληροι μαντραχαλάδες. Κάτι τέτοια φορούσαν και στα μουσικά βραβεία δηλαδή αλλά δίνεις ελαφρυντικά ότι διαλέγουν στυλίστες από τη σχολή τυφλών οι Έλληνες τραγουδιστές- καλλιτέχνες. Είναι και αυτοί καλλιτέχνες στα στενά της πόλης θα μου πει μειδιώντας ένας φίλος.
Πόσο θλιβερό να ψάχνουνε οι άνθρωποι ταυτότητες και να ορίζουν τους εαυτούς τους έστω και εξωτερικά με σκοπό να καθρεφτίζεται το πνεύμα  μέσα από την ύλη τους. Σαν μικρό παιδί σκέφτομαι πώς το πνεύμα είναι αδύνατο να οριστεί και πόσο μάλλον από εφήμερες μόδες που υπαγορεύονται από τους γκουρού με  στόχο το κέρδος εταιρειών.

ΒΛΑΧΟΜΠΑΡΟΚ!
Αυτό μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας ξεπεσμένες σαραντάρες τριαντάρες και δυστυχώς αρκετές εικοσάρες με το μάτι να δίνει χαστούκι στον κάθε περαστικό και το ψεύτικο νύχι της Magica De Spell. Το ξέρω ότι θα μου πείτε να μην κρίνουμε από την εξωτερική εμφάνιση αλλά θα απαντήσω με αρκετές εικόνες άδειων θεάτρων και συναυλιών που τέτοια ''διαμαντάκια'' δεν συναντάει κανείς σχεδόν ποτέ.
Ακόμη και τώρα που οι συνθήκες μας δίνουν άπειρη τροφή για σκέψη και απελευθέρωσης νου και πνεύματος εξακολουθούμε να εγκλωβιζόμαστε στο American Dream. Αυτό που ξεπήδησε στα 90'ς. Το αγαπήσαμε τόσο ώστε και τώρα που δεν μπορούμε να το υποστηρίξουμε, το Βλαχομπαρόκ έρχεται να γεμίσει τα κενά μας. Μονόδρομος με τα χίλια λοιπόν το κιτς.



1. Βλαχομπαρόκ :
  http://www.slang.gr/lemma/show/blaxomparok_16057/


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Άρτον και θεάματα


Σε περιόδους κρίσης μιας κοινωνίας και κυρίως πολιτικής αστάθειας λέγεται ότι το θέατρο ανθεί. Είναι από αυτά που κάπου άκουσες κάποιος το είπε, γενικά το ξέρεις αλλά δεν θυμάσαι από που. Με χαρά ανακάλυψα πλήθος θεατρικών παραστάσεων φέτος με προσιτές τιμές για όλα τα γούστα. Δεν θα κρύψω ότι κινητήριος δύναμη υπήρξε η ρουτίνα που νιώθω πλέον κρεμάμενη σε ένα μπαρ χωρίς να έχω να πω κάτι ιδιαίτερο. Το αναφέρω διότι σίγουρα δεν έχω την πρόθεση να παραστήσω την κουλτουριάρα με όσα θα εκθέσω παρακάτω.
Η κλασική ιεροτελεστία είναι να ψάξεις το έργο που θα δεις, να διαβάσεις περί τίνος πρόκειται. Τέλος να φορέσεις τα καλά σου - ένα από τα οικογενειακά κατάλοιπα της Θεσσαλονικιάς μαμάς που κάποια στιγμή ίσως ξεπεράσω.
Στην χθεσινή παράσταση με ιδιαίτερη χαρά παρατήρησα ότι το κοινό αποτελούνταν από ηλικίες 20-30! Μόνο κακές κουβέντες ξέρεις να λες για τους νέους αυτής της πόλης με μάλωσα. Δεν είναι όλοι Fb icons και πάρτυ γεμάτα από νέους γαλουχημένους από την Athens Voice, τον Τσιτσόπουλο και την massive εναλλακτίλα. Υπάρχει ακόμα ανάγκη τροφής για σκέψη.
Μπαίνοντας στην αίθουσα δεν μπόρεσα να παραβλέψω τις νότες hipsterιας που γλυκά υπήρχαν στο χώρο. Δαγκώσα και πάλι τον κυνικό και μηδενιστή εαυτό. Μεταξύ μας θύμιζε λίγο συνέδριο τέχνης, καθώς το κόκκινο σε μαλλί και χείλη έδινε και έπαιρνε.
Ξεκινάει η παράσταση προσπαθώ να μπω στην υπόθεση του έργου και σε στιγμές φορτισμένες συναισθηματικά με φωνές κάπως πιο εύθραυστες ακούω γύρω 3 στόματα να μασάνε με πάθος μαστίχα.. Πόσο θα μασήσουν σκέφτομαι. Λάθος! Ιδιαίτερα σε διαστήματα με μουσική έπεφτε και από καμία φούσκα. Αέρας μποέμ ήταν η παρέα όλη με χορηγό την Trident. Είχαμε τον ηθοποιό στα 2 μέτρα να δακρύζει σε στιγμή μονολόγου και να ακούς κλατς κλουτς.
Γιατί απορώ; Χειρότερο σκηνικό βιώνει ο ηθοποιός και μαζί τους και οι υπόλοιποι θεατές στα ανοιχτά θέατρα με τα ροξ σπόρια και γκαζόζες που ακόμα αγοράζει ο κόσμος.
Άρτον και θεάματα θέλουμε και όχι κάτι παραπάνω. Σε τέτοιες εποχές ανασφάλειας έλλειψης ταυτότητας και ανάγκης για πνευματική ανάπτυξη και ουσία ακόμα και τώρα όλα τα αντιμετωπίζουμε σαν προιόντα προς κατανάλωση. Εννοείται ότι η εν λόγω παρέα έφυγε μουδιασμένη από τα συναισθήματα και το βαθύ νόημα που δεν έβρισκε τις λέξεις να το περιγράψει, το συζητούσαν.
Επιπλέον, είχα νιώσει και την τελευταία φορά που πήγα θέατρο αλλά και τώρα πως ο κόσμος γελάει και λύνεται σε σημεία που κάθε άλλο παρα αστεία είναι καλύτερα τραγελαφικά θα έλεγα. Νομίζω πως οι θεατές δεν αποκτούν τη σύνδεση με το κείμενο πόσο μάλλον με τον χαρακτήρα. Είναι μόνο θέαμα.
Προσωπικά έφυγα συγχισμένη για την έλλειψη ήθους και σεβασμού απέναντι στους εκάστοτε ηθοποιούς που τους κάνουμε παλιάτσους για 2 ώρες. Κρατάω μια φράση από το χθεσινό κείμενο του Τζον Λόγκαν που δικαίως έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές. Επαγγελματίες θεατές όλοι εμείς που κατασπαράζουμε την τέχνη στο βωμό της μόδας μιας βαρυσήμαντης γνώμης επιφανειακής και εύκολης.

* Άρτον και θεάματα :

Η ιστορική φράση, αλλά και σημερινή διεθνής έκφραση «άρτον και θεάματα» ανάγεται στη ρωμαϊκή περίοδο και προέρχεται από τη λατινική φράση panem et circenses.

Κατά τον Γιουβενάλη[1], διάσημο Ρωμαίο σατυρικό ποιητή, ο αυτοκράτορας προσέφερε στο λαό σιτάρι (ψωμί) και θεάματα στο αμφιθέατρο (στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο, στον ιππόδρομο) με σκοπό να τους αποσπά από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας.

Σήμερα χρησιμοποιείται αυτή η έκφραση σε περιπτώσεις πολιτικής εξαθλίωσης ενός λαού, που αρκείται μόνο σε εφήμερες απολαύσεις - διασκεδάσεις, τις οποίες βεβαίως παρέχουν οι πολιτικοί προς αποτροπή της προσοχής των πολιτών (της κοινής γνώμης) από την κακή κατάσταση των πραγμάτων της Πολιτείας ή προς αντιμετώπιση σημαντικών προβλημάτων με επικείμενη λύση διάφορη από τη θέληση των πολιτών.

Δημοσιογραφικά η φράση αυτή έχει σήμερα ευρύτατη διάδοση διεθνώς. Ισπανοί εκπρόσωποι της διανόησης κατά το 19ο και 20ό αιώνα προέβαλαν το αντίστοιχο "άρτον και ταυρομαχίες" (ισπ. pan y toros[2]).

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Η όμορφη πόλη μας


Στην όμορφη πόλη μας είναι όλοι έξαλλοι!
"Τα σκουπίδια κοντεύουν να μας πνίξουν" λένε οι γέροι στους πρωινούς τους μαχαλάδες.
"Μην πολυβγαίνεις έξω παιδί μου και μας φέρεις καμιά πανώλη μες στο σπίτι" λένε οι μαμάδες στις έφηβες κόρες τους.
"Πώς να δουλέψουμε με αυτούς τους σωρούς δίπλα μας; Άνθρωπος δεν πλησιάζει τα τραπέζια μας, μόνο ποντίκια!" λένε οι μαγαζάτορες αγανακτισμένοι.
"Πάνω που έκανε ο άνθρωπος προσπάθειες να καλωπίσει την πόλη μας, του άνοιξαν πόλεμο οι γαλάζιοι υπάλληλοί του. Δε θα προοδεύσει ποτέ αυτή η πόλη, της άξιζαν τελικά ο Ψωμιάδης και ο Παπαγεωργόπουλος" θα πουν μερικοί μπαμπάδες μεταξύ τους στα πηγαδάκια των γραφείων τους.
"Με τέτοιο δήμαρχο που βγάλαμε, καλά να πάθουμε. Αυτός που μας έβαλε να υιοθετούμε παγκάκια, θα κάνει ζάφτι τους υπαλλήλους του; Θέλει τσαγανό και εμπειρία η κατάσταση..."θα πουν μερικοί άλλοι μπαμπάδες μεταξύ τους στα πηγαδάκια των δικών τους γραφείων.
Και η γιαγιά απ' το χωρίο θα πάρει τηλέφωνο να ρωτήσει τι έγινε με τα σκουπίδια και να μας καλέσει εκεί για το σαββατοκύριακο, μην πάθουμε τίποτα από το μολυσμένο αέρα.
Βουνά τα σκουπίδια στην πόλη μας κι όλοι τα φοβούνται πολύ!
Όλοι, εκτός από εκείνο τον παππού, που μοίαζει πολύ με το δικό μου παππού, μόνο που είναι πιο κοντός και δεν έχει καπέλο. Τα πλησιάζει κάθε βράδυ με περισσό θάρρος και τα ψαχουλεύει.
" Κύριε τι κάνετε εκεί; Μην πλησιάζετε τους σωρούς, είναι επικίνδυνοι!" του φώναξα.
"Έχασα κάτι παιδί μου και το ψάχνω" μου απάντησε χαμηλόφωνα.
Κι όλο ρωτάω τη μαμά μου τι έχασε αυτός ο κύριος και γιατί δεν πάει να πάρει ένα καινούριο. Και δε μου λέει...